
Frank hier gefotografeert door Erwin Olaf. Hij beeldt hier Sint Sebastiaan uit.

Ik was al een kwartier boven niet rekening houdens met het feit dat Frank al wat ouder was. Hijgend kwam hij boven en toen we op één van de torens van van de Notre Dame waren riepen ze vanaf de andere toren: Hee Robijntje. Frank en ik vonden het wel grappig. Ja en na een lange pauze strompelde we weer naar beneden.

Het was een aardige man, die vlakbij de Champs d'elysee woonde, maar ik kende hem niet. we lunchten binnen in een klein gezellig tentje aan de Champs d'Elysees. Later begreep ik dat hij de eerste nederlandse ontwerper was die mannenmode ging ontwerpen net als Pierre Cardin in die tijd. Hij deed veel inspiratie op bij Italiaanse modenhuizen. Hij heeft nog samen gewerkt met Max Heijmans. Frank had trouwens een zwak voor Max, ten tijde van financieële malaise schonk Frank geregeld stoffen zodat Max toch nog creaties kon maken.

Door de sneeuw en regen knelde frank z'n fluwelen moliéres. Hij kon echt niet meer lopen. We wisselden van schoenen, hij mijn laarzen die hem 1,5 maar te groot waren en toen liep ik met zere voeten. Afijn Frank liep alsof hij bezopen was en viel zo bij een vreemde vrouw in haar armen. We konden niet meer van het lachen en zijn maar naar het hotel gegaan om allereerst de schoenen te laten drogen. En vervolgens Parijs weer onveilig te maken.

Frank had dagen gerepeteerd op zijn act van Tom jones in de soundmix show. Het ging hem niet gemakkelijk af maar hij vond het een leuke ervaring.

Kleding die varieerde van enkele honderden tot duizenden guldens.

Frank/ Franciscus (eigenlijk Frans) Govers, geboren in Tiel en via 's Hertogenbosch (kledingzaak van der Ven aan de markt)in Amsterdam terecht gekomen, de enige échte couturier die Nederland gehad heeft. Het kon hem niet overdadig en gek genoeg zijn. Dure stoffen, enorme hoeden en sieraden. Het leek de stijl wel van Franse Hof ten tijde van Lodewijk XIV.

Frank bleef jarenlang één geur trouw namelijk; Knize-ten. Hij had op de badkamer een fles (van enkele liters) van de geur Knize-ten. Voor mijn verjaardag kreeg ik ook een fles, normale uitvoering. De geur lijkt totaal niet op een andere herkenbare geur. Het onderscheidt zich echt. De geur is erg aanwezig maar het ruikt heerlijk. Pas later besefte ik dat, toen ik de eerste keer bij Frank kwam de geur die er hing niets met het atelier te maken had maar dat het een exclusieve geur was die volgens Frank alleen voor de échte chique was. Volgens de advertentie; The celebrated aristocratic gentleman's fragrance.

Mathilde Willink, geboren als Maria Theodora Mathilde de Doelder.Zowel bekend door haar verhouding met de schilder Carel Willink, maar een kunstwerk op zich.Volgens Frank, hoewel hij er niet graag over sprak, geen ongeluk. Het tragische einde van Mathilde. Ze lag naakt op bed met, het pistool in haar rechterhand, het kogelgat door haar linker oor. Verder werd er nog een kogel in de vloer aangetroffen. Volgens de autopsie zou ze ook 2 gebroken ribben en schrammen en krassen in haar hals. Dit zou kunnen duiden op een worsteling. Volgens Frank zou, indien Mathilde afscheid wilde nemen van het leven , dit in vol ornaat doen, zeker niet naakt én onopgemaakt....... Frank wist zich nog te heugen dat er veel bloed bij de schoorsteenmantel aanwezig was, terwijl zij op bed lag.

Niet zolang na de eerste kennis making tussen Frank en Uwe en Willem en Joetta. Zij werden vrienden voor het leven.

Voorheen deed Uwe Mureau veel dingen voor Frank maar na zijn overlijden zocht Frank vastigheid bij een aantal personen waar hij blindelings op kon varen. Allereerst was er Leen, die een aparte tafel in het atelier had en de ingenieuze plannen uitvoerde. Daarnaast was er Joëtta Honnebier (docent rechten Amsterdam) hier links op de foto en Sophie Halberstadt-Smit, die de financieën regelde (de linker hand), rechts op de foto. Joetta's dochter Uwke Honnebier was het petekind van Frank en Uwe.

Op de achtergrond haar man Willem (vrouwenarts) geschilderd door Willink.

We zaten ooit met prominenten aan een tafel. De vrouw heette geloof ik Jacobiene Orlov (familie van de vroegere Russische Tsaar vertelde Frank mij). Kregen we spinazie sierlijk geserveerd. Toen riep Frank: Het lijkt wel babystront. Iedereen in een deuk natuurlijk, zelfs Jocobien.

Frank kon in zijn eentje een hele tent op zijn kop zetten met zijn platte maar enorm humoristische opmerkingen.

Govers' boek Mijn leven in de mode kwam uit in 1995. In een interview uit die tijd zei Govers over zichzelf "Ik pretendeer haute couture te maken en geen prêt-à-porter. Ik hoef mijn jurken niet met veel geschut te laten zien, want ik heb een trouwe klantenkring die mijn talent waardeert."

In de jaren 1980 liet Govers zich inspireren door de Parijse mode waarin op dat alles groot en wijd was. Govers paste dit toe in kleding die hij ontwierp voor podiumartiesten.

Frank wist al op zeer jonge leeftijd dat hij iets in de mode wilde gaan doen.

Frank werd bij een groot publiek bekend met de reclame van Robijn. Volgens Frank was hij het middelpunt van de reclame en moest de dame even op zij gaan omdat hij niet goed in beeld dacht te komen. De videoband heb ik gezien waar je de opnamen ziet van de reclame. Hoewel het maar een paar zinnen waren moest het wel 15 keer opnieuw. Voor de reclame zou Frank ongeveer een ton hebben gekregen, volgens hem was dat net genoeg om zijn nieuwe collectie van te presenteren. Mensen weten niet wat zo'n show met een nieuwe collectie kost, toch al gauw een ton aldus Frank. Wat betreft de herkenbare zin 'wat een mooie blouse...nieuw?' leerde Frank mij dat een vrouw een blouse draagt en een man een overhemd. Maar een 'nicht' kon dus weer wél een blouse dragen.

Joop was één van de beste vrienden van Frank. Frank at zo ongeveer 4 keer per week bij Joop in le garage al dan niet met gasten. Zonder te betalen, Frank was immers op zich een attractie (goed bedoeld) en de moeder van Joop koos af en toe kleding uit bij Frank. Ruilen met gesloten beurs dus.

Govers is ook een voorbeeld van de ontwerpers die de bohémienne chic van de jaren 1970 perfect wisten te verbeelden in ingenieuze ontwerpen.

Frank had 2 broers;Henk (ook homosexueel) en Ad. Verder had hij 3 zussen; Greet, Tosca en Iet (tevens lesbisch). Hier tijdens een gezellig diner.

een bekende klant van Frank had hem dit vossenbond gegeven hij moets er iets van ontwerpen voor een bruid.

Boek over het opwindende leven van Frank Govers. De moeite waard om te lezen. isbn: 90-225-2027-7

Emmy Verhey, Liesbeth List en vele anderen droegen graag de mooie creaties van Frank. Hij had een vaste klantenkring opgebouwd zo ook bij vele 'first lady's' van vrouwen die gehuwd waren met bekende heren.

Ronald kolk, nu een bekend couturier heeft Frank Govers altijd als zijn grote voorbeeld gezien. Hij wordt zelfs de reincarnatie van Frank Govers genoemd.

Hier een lachende Frank met op de achtergrond de hoofdcoupeur Leen van Tol en de coupeuze Leny van Groningen.

De rechterhand van Frank Govers was Ellen Kemmeren, de verkoopster in Frank zijn modezaak.

Na harde inspanning werden de medewerkers van Frank getrakteerd op een etentje bij le garage ( het restaurant van zijn goede vriend joop Braakhekke).

De coupeuzes en coupeurs van het atelier van Frank Govers hier op een groepsfoto tijdens een house warmingparty van Leen, de hoofd coupeur.

Omdat Frank best een grote neus had, stelde ik hem voor achter het beeld te gaan zitten. Het leverde een grappige foto op.
Door Beau i.s.m frankgovers.expertpagina.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 9 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?